Zuring (rumex acetosa) is inheems in grote delen van Europa, Azië en Noord-Amerika. Vooral op rijke, kleiige en zure gronden komen veel soorten voor. De geslachtsnaam Rumex is afgeleid van het Latijnse Rumo dat ‘ik zuig’ betekent. De Romeinse soldaten zogen aan zuringstelen om hun dorst te lessen. Evenals rabarber bevat zuring oxaalzuur. Bovenmatig gebruik van oxaalzuur is giftig.

Zuring is een uitstekend keukenkruid. Vers jong blad kan verwerkt worden in sauzen, soepen, roomkaas en eiergerechten. Bij gebruik in salades moet een verminderde hoeveelheid azijn of citroensap in de dressing worden gebruikt. Het blad van de zuring is immers al zuur genoeg. Zuring combineert voortreffelijk met kip en varkensvlees. Kook het gewas als spinazie, giet het water tussentijds eenmaal af om de zure smaak te temperen.

Zuring heeft een geneeskrachtige werking op de blaas en is bloedzuiverend. Het lichaam reageert op zuring met onder meer de aanmaak van meer rode bloedlichaampjes. Ook bevat zuring vitamine C. Huidaandoeningen als acné zijn te behandelen met een kompres met het blad van zuring.

Zaaien

Zuring vraagt om een zure vochthoudende grond en om een standplaats in de volle zon of halfschaduw. De planten behoren op 30 cm afstand van elkaar te staan. Het kruid schiet nogal snel in zaad. Haal de bloemen tijdig weg zodat alle energie van de plant zich richt op het produceren van bladeren. In warme zomers zal zuring in de loop van het groeiseizoen steeds meer bittere bladeren leveren. Zodra het buiten niet meer warm is, zal de smaak van het gewas snel verbeteren. Zuring zaait zich spontaan uit. Kalk strooien komt van pas wanneer er teveel zuring in de tuin komt.